Nöbetçi Eczaneler
Artık bu sözcüğü duyduğumda gerçekten midem bulanıyor, tüylerim diken diken oluyor. Çünkü hayatın içinde tanıdığım, davranışlarını gözlemlediğim öyle çok insan var ki kendilerine demokrat diyor; demokratlık kisvesi altında çıkarlarını, tutarsızlıklarını ve ilkesizliklerini örtmeye çalışıyorlar. Dün savunduklarını bugün inkâr ediyor, dün karşı çıktıklarına bugün yanaşıyorlar. Bütün bunları yaparken de demokratlık sıfatını bir dokunulmazlık zırhı gibi taşıyorlar.
Yalan söyleyen, insanları aldatan, çıkarı için her türlü kılığa girebilen, dün başka bugün başka konuşan insanlar… Ama gelin görün ki sosyal medya profillerinde kocaman bir DEMOKRAT yazıyor! Sanki bu sıfatı kendilerine yakıştırınca bütün kusurları örtülecek, herkes onları bilgili, aydın ve güvenilir insanlar olarak görecek!
Üstelik bunlar yalnızca sosyal medyada değil; siyasette, parti genel başkanlığı koltuklarında, toplumun her kesiminde karşımıza çıkıyor. Bir dünya görüşleri yok, ideolojik dayanakları yok, düşünsel bir omurgaları yok! Her tarafa oynuyor, herkese göre şekil alıyorlar.
Bir de son derece konforlu bir yaşam biçimleri var. Hayatın hiçbir mücadele alanında göremezsiniz onları. Ne bir toplumsal direnişin içinde ne bir hak arama mücadelesinde ne de bedel ödemeyi gerektiren bir yerde… Mücadelenin riskinden, sorumluluğundan ve yükünden uzak dururlar. Ama oturdukları konforlu yerden sosyal medya platformlarında sanki kendilerine özel bir görev verilmişçesine her gün yazıp çizer, taraftar toplar, kendi çevrelerini oluştururlar. Üstelik altlarına sıralanan yüzlerce yorum ve beğeniyle bu sahte itibarlarını büyütürler. Düşünmeden alkışlayan, sorgulamadan inanan bir kalabalık da onların şakşakçılığına soyunur. Aziz Nesin’in Zübük’ündeki düzen gibi: Biri kendine bir makam ve itibar yaratır, diğerleri de onu alkışlayarak ayakta tutar.
Siyasette de bu anlayışın örneklerini görüyoruz. YENİ Parti Genel Başkanı Özgür Özel’in tutumu da sorgulanmayı hak ediyor. Özel, Atatürk’ün adını ve toplumun Cumhuriyet değerlerine duyduğu bağlılığı siyasi bir araç olarak kullanarak halka farklı bir görüntü sunuyor. Bir taraftan Atatürk üzerinden toplumun güvenini kazanmaya çalışırken diğer taraftan DEM Parti’yle yakın siyasi ilişkiler ve iş birlikleri yürütüyor. Üstelik bu yakınlığın eleştirilmesine de tahammül gösterilmiyor. Özellikle DEM Parti’yle kurulan siyasi ilişkinin sorgulanmaması, eleştirilmemesi isteniyor. Atatürk’ün adını ve toplumun ona duyduğu güveni kullanarak halka başka bir siyasi görüntü sunarken, DEM Parti’yle yürüttüğü siyasi iş birliklerini de bu görüntünün arkasında sürdürüyor.
Asıl dikkat çekici olan ise bu siyasi çizgiyi eleştirenlere karşı yürütülen tutumdur. Cumhuriyet değerlerine gerçekten gönül vermiş, Atatürk ilkelerini özümsemiş, Cumhuriyet’in tarihsel kazanımlarını savunan insanlar yeni partinin politikalarını eleştirdiklerinde, bu kez de farklı siyasi düşünceler üzerinden hedef alınıyorlar. Eleştirinin içeriğine cevap vermek yerine, eleştiri sahiplerini başka siyasi çevrelerle ilişkilendirmeye, itibarsızlaştırmaya ve insanları onlara karşı kışkırtmaya çalışıyorlar. Oysa ortada son derece somut siyasi meseleler var: Mekke Sözleşmesi’ne evet denilmesi, çerçeve yasaya destek verilmesi, kamuoyunda fon vurgunu olarak anılan olay karşısında etkili bir muhalefet yürütülmemesi… Bunları sorgulayan Cumhuriyetçileri suçlamak, hedef göstermek, susturmaya çalışmak hangi demokratlık anlayışına sığar? Bir siyasi oluşumun Atatürk’ün adını kullanması, onun politikalarını eleştiriden muaf hâle getirmez. Cumhuriyet değerlerini savunmak, herhangi bir partinin siyasi tercihlerine kayıtsız şartsız bağlı kalmak değildir. Tam tersine, Cumhuriyet’in temel ilkeleriyle çeliştiği düşünülen her siyasi tutumu sorgulamak da bu değerlere sahip çıkmanın gereğidir.
Bir başka örnek de kamuoyunda fon vurgunu olarak anılan soruşturmadır. Kamuoyunun hesap sorulmasını beklediği bu olay karşısında Özgür Özel nasıl bir muhalefet yürütmüştür? Şimdi kalkıp soruşturma kapsamında tutuklanan Fatma Betül Sayan Kaya’yı ziyaret etmek istemesi de ayrıca sorgulanmalıdır. Muhalefetin görevi, siyasi sorumluluk gerektiren olayların üzerine gitmek ve kamu adına hesap sormak değil midir?
Bütün bunlar bize bir kez daha gösteriyor ki demokratlık maskesi altında yürütülen siyasetin, kişisel çıkarların, siyasi hesapların ve toplumu yönlendirme çabalarının sorgulanması gerekiyor. Atatürk’ün adını kullanarak güven kazanmak, DEM Parti’yle siyasi ilişkileri eleştiriden uzak tutmak, kamuoyunun hesap sormasını beklediği konularda sessiz kalmak; bunların hiçbiri demokratlık değildir. Artık insanların sözcüklere ve sıfatlara değil, bu sıfatları taşıdığını iddia edenlerin gerçek davranışlarına bakması gerekiyor. Çünkü bir kavramı ne kadar çok tekrarlarsanız tekrarlayın, içini boşaltmışsanız geriye yalnızca bir gösteri kalır.
Profilinde kendisini “demokrat”, “demokratım”, “demokrat bilmem ne” diye tanımlayanlar; lütfen sayfamdan ayrılsınlar!
Artık bu sıfatı taşıyan herkese kuşkuyla bakıyorum. Çünkü insanın gerçek kişiliğini, kendisine yakıştırdığı sıfatlar değil, davranışları ve zor zamanlarda gösterdiği tutum belirler.
Herkes tarafından sevilmek, her kapıdan içeri girmek, her siyasi çevrede kendine yer bulmak bir meziyet değildir.
Bir insanın bir tarafı, bir düşüncesi, bir ideolojisi ve her şeyden önce bir omurgası olmalı!
Her tarafa oynayanın sonunda hiçbir yerde gerçek bir karşılığı kalmaz.